ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

«Η κρίση που αντιμετωπίζει ο καπιταλιστικός κόσμος είναι διαχρονική, παρατεταμένη και δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Η κρίση έχει ταξικά χαρακτηριστικά, πλήττει κυρίως τα φτωχά και αδύναμα οικονομικά κοινωνικά στρώματα (μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρούς επαγγελματίες, όσους έχουν μικρό αγροτικό κλήρο)  και ιδιαίτερα  σε ορισμένες Μεσογειακές χώρες, τα πλήττει ανάλγητα.».(3^η παρέμβαση ΕΟΡΑ 18/2/2010)

Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αν και την προεκλογική περίοδο ως αντιπολίτευση διακήρυττε ότι «χρήματα υπάρχουν», πως «γνώριζε την πραγματική οικονομική κατάσταση» κ.λπ. έρχεται τώρα να «φορτώσει» στις πλάτες των γνωστών «υποζυγίων» τα βάρη του δημοσιοοικονομικού τομέα.  Τα οικονομικά  μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση του ΠΑΣOΚ πλήττουν αποκλειστικά και μόνο τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, θα τα αποδυναμώσουν ακόμα περισσότερο, χωρίς να εξυγιάνουν μακροπρόθεσμα  το δημοσιοοικονομικό σύστημα της χώρας, χωρίς να τονώσουν την αγορά, χωρίς να συνοδεύονται με μια νέα πρόταση για το περιεχόμενο της ανάπτυξης και της ευημερίας.  Τα πρόσφατα - ανάλγητα - οικονομικά  μέτρα μας κάνουν να προβλέψουμε ότι το επόμενο «τσουνάμι» μέτρων που θα ακολουθήσει για το φορολογικό και την ασφάλιση (συνταξιοδοτικό)  θα είναι το ίδιο ή ακόμα περισσότερο ανάλγητα για τα αδύναμα  κοινωνικά στρώματα.

Η καπιταλιστική κρίση ως ευκαιρία για μια νέα αριστερή οικολογική προοπτική

http://eora.pblogs.gr/591485.html

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

«Οικολογικά, μπροστά και Αριστερά»

Με αφορμή το διάλογο και την κινητικότητα που διεξάγεται για την προοπτική της αριστεράς αλλά και της πολιτικής οικολογίας, εκτιμούμε ότι η καλύτερη απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η συνάντηση της πολιτικής οικολογίας με τις σταθερές αξίες της αριστεράς για συμμετοχή, κοινωνική δικαιοσύνη και χρήσιμο κράτος. Χωρίς να υποτιμάμε τη συζήτηση που διεξάγεται στο ΣΥΡΙΖΑ και στους Οικολόγους Πράσινους, εκτιμούμε ότι στη χώρα μας, λόγω των οξυμένων οικολογικών και των κοινωνικών προβλημάτων, είναι απαραίτητο ο διάλογος να επεκταθεί για μια ιδεολογική πολιτική παρέμβαση που να έχει «Ευρωπαϊκά Οικολογικά Ριζοσπαστικά Αριστερά (ΕΟΡΑ)» χαρακτηριστικά.

H πρόταση που απευθύνουμε, τόσο στον πράσινο και χώρο της Πολιτικής Οικολογίας όσο και στον ευρύτερο χώρο της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΑΡΑ), είναι η κυοφορία μιας νέας οικολογικής αριστεράς με κριτικό ευρωπαϊσμό, που θα μπολιάζεται με τις ιδέες α) της πολιτικής οικολογίας των Ιβάν Ίλιτς, Αντρέ Γκορτζ, Κορνήλιου Καστοριάδη, Μιχάλη Παπαγιαννάκη κ.ά. β) του Οικοσοσιαλισμού, που απορρέουν από το Μανιφέστο των Joel Kovel και τον Michael Loewy (2001) γ) Νεώτερων Μαρξιστών όπως των Τζων Μπέλαμι Φόστερ, Σλάβοϊ Ζίζεκ,Πράσινων με κινηματική λογική, κ.ά.

Περισσότερα:

http://ecoleft.blogspot.com

Συνέχεια των δύο προηγούμενων παρεμβάσεων α) «Οικολογικά μπροστά και αριστερά» β) «Να αλλάξουμε το σύστημα και τις συμπεριφορές - ΟΧΙ το κλίμα», εμείς που συμμετέχουμε στο εγχείρημα για μια «Ευρωπαϊκή Οικολογική Ριζοσπαστική Αριστερά»  καταθέτουμε περιληπτικά τις θέσεις μας α) για την καπιταλιστική κρίση β) την όσμωση της αριστεράς από την οικολογία και το αντίστροφο γ) την υπέρβαση των νεοφιλελεύθερων σοσιαλδημοκρατικών και τριτοτεταρτοδιεθνιστικών προτάσεων,  και δ) το πρόταγμα μιας νέας αντικαπιταλιστικής ιδεολογικής πολιτικής πρότασης.

1.       Η κρίση που αντιμετωπίζει ο καπιταλιστικός κόσμος είναι διαχρονική, παρατεταμένη και δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Η κρίση έχει ταξικά χαρακτηριστικά, πλήττει κυρίως τα φτωχά και αδύναμα οικονομικά κοινωνικά στρώματα (μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρούς επαγγελματίες, όσους έχουν μικρό αγροτικό κλήρο)  και ιδιαίτερα  σε ορισμένες Μεσογειακές χώρες  τα πλήττει ανάλγητα.  Η καπιταλιστική κρίση εμφανίζεται σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, στην  οικονομία, στο περιβάλλον, στην εκπαίδευση, στη δικαιοσύνη, στις υπηρεσίες  του κοινωνικού κράτους,  στην ποιότητα των τροφίμων και των καταναλωτικών προτύπων, στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των πόλεων, στην ερημοποίηση της υπαίθρου και  της περιφέρειας.

1.1. Στη χώρα μας υπάρχουν επιπρόσθετα προβλήματα που κάνουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος εντονότερη. Μερικά  απ΄ αυτά είναι: η   έλλειψη αξιόλογης βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος,  ο μεγαλοϊδεατισμός που αποκορύφωμά του ήταν η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 (το «τίμημα» θα το πληρώνουμε για δεκαετίες), η φοροδιαφυγή, ο υπερκαταναλωτισμός - υπέρμετρος δανεισμός των νοικοκυριών, η χαμηλή ποιότητα και οι ακριβές υπηρεσίες στο τουρισμό και στην εστίαση, οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, οι αδηφάγες τράπεζες, η κακή οργάνωση και λειτουργία του κράτους - της αυτοδιοίκησης - των κομμάτων, η  οικονομική - ενεργειακή - αμυντική και τεχνολογική εξάρτηση που πλήττει την Εθνική Ανεξαρτησία της χώρας.

1.2. Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να είναι το πρότυπο μιας Ευρωπαϊκής Οικολογικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ωστόσο, το να αποδίδουμε την καπιταλιστική κρίση , που εμφανίζεται εντονότερα στη χώρα μας, ολοκληρωτικά στην Ε.Ε, δεν είναι ορθό. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν τις δικές τους ευθύνες. Αυτές «Εμφύσησαν το τέρας που μέσα του επωάστηκαν» οι έντονες συνθήκες της καθολικής και πολυεπίπεδης κρίσης. Τα μεγάλα προβλήματα, όπως της εξασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και διαβίωσης, του περιβάλλοντος, της μετανάστευσης, της ειρηνικής συνύπαρξης  των λαών και τον περιορισμό των στρατιωτικών δαπανών, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποκλειστικά και μόνο σε εθνικό επίπεδο. Απαιτούνται διαχρονικές πολιτικές συνεργασίες σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο, μια και μιλάμε για τη χώρα μας. Απορρίπτουμε την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και τον νέο-φιλελεύθερο προσανατολισμό της, δεν απορρίπτουμε όμως την ιδέα για μια Ευρώπη των λαών της Αριστεράς και της Οικολογίας. Αυτές οι δυνάμεις οφείλουν να συνεργαστούν σε τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο. Ευθύνες έχουν και πολλοί Έλληνες (-ίδες) που εκμεταλλεύτηκαν τις Ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, όχι φυσικά για την ανάπτυξη, τον προγραμματισμό για ένα καλύτερο μέλλον της χώρας και εν γένει των πολιτών της, αλλά με τρόπους αδιαφανείς για την κατασπατάληση χρήσιμων πόρων  που μας δίνονταν ως χώρα απλόχερα από την Ε.Ε.

1.3. Οι πιέσεις που θα δεχτεί η Ευρωπαϊκή Ιδέα και η πρόταση για τη συνεργασία των λαών σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό  επίπεδο θα ενταθούν και θα προέρχονται τόσο από την Αμερικανοκρατία, το ΔΝΤ, τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και τους «πρόθυμους» να την υπηρετήσουν, όσο και από τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος. 

Οι θέσεις της Eυρωπαϊκής Οικολογικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς:

http://ecoleft.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html

http://eora.pblogs.gr                                                   http://ecoleft.blogspot.com

Από 7 έως 18 Δεκεμβρίου 2009 πραγματοποιείται στην Κοπεγχάγη  η σύνοδος του ΟΗΕ, για την  κλιματική αλλαγή.  Οι ηγέτες όλου του κόσμου καλούνται να καταρτίσουν  μια νέα διεθνή σύμβαση για  το κλίμα η οποία να είναι δεσμευτική και να έχει νομική ισχύ.

Η νέα σύμβαση  της Κοπεγχάγης που θα ισχύει για την περίοδο 2013 - 2017 θα αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο, που λήγει το 2012. Οι συζητήσεις μεταξύ των αντιπροσώπων των κρατών και των περιφερειακών ενώσεων, έχουν ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, καθώς επίσης και μεταξύ των επιστημόνων, των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των κινημάτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες,  που έχουν διαρρεύσει στον τύπο, υπάρχει απροθυμία κυρίως των ανεπτυγμένων κρατών, για να υπογραφεί μια δίκαιη και νομικά δεσμευτική συμφωνία στην Κοπεγχάγη. Η απροθυμία των ηγετών προφανώς δεν έχει να κάνει με την «δυστροπία» των ηγετών, αλλά με το γεγονός ότι α) Δεν θέλουν να επιβάλλουν μέτρα και έλεγχο στις βιομηχανίες των αναπτυγμένων κρατών β) Δεν επιθυμούν να αναλάβουν ευθύνες  και να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Με άλλα λόγια  η απροθυμία των ηγετών να πάρουν  δραστικά, δίκαια και δεσμευτικά μέτρα  για τη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου  αποκαλύπτει την προθυμία τους να υπερασπίσουν το βάρβαρο, άδικο και  μη αλληλέγγυο καπιταλιστικό σύστημα.

Η κοινή ανακοίνωση του WWF - Green Peace (Ελλάδος) με τίτλο «Σταματήστε να υπονομεύετε την Κοπεγχάγη» (19/11/09) είναι αποκαλυπτική:

«Οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού της Δανίας, κ. Ρασμούσεν, την τελευταία ημέρα (15/11) των συζητήσεων του Φόρουμ συνεργασίας των κρατών Ασίας και Ειρηνικού (APEC), μπορούν εν δυνάμει να αποτελέσουν τη χαριστική βολή σε μία καλή συμφωνία τον Δεκέμβρη. Ουσιαστικά, ο κ. Ρασμούσεν κατέστρωσε ένα πολιτικά ανώδυνο σχέδιο εξόδου από τις διεθνείς διαπραγματεύσεις που ο ίδιος φιλοξενεί, τόσο για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, όσο και για όποιον άλλο αρνείται να συμβάλει στην παγκόσμια προσπάθεια για τη σωτηρία του πλανήτη.»

Το «ανώδυνο σχέδιο εξόδου» του κ.Ρασμούσεν προφανώς είναι «ανώδυνο» για τον καπιταλισμό και «επώδυνο» για την ανθρωπότητα που οφείλει να αγωνιστεί «να απεξαρτηθεί από τις καπιταλιστικές αξίες, να αλλάξει το σύστημα και όχι το κλίμα».

Και επειδή ο αγώνας για την αλλαγή του συστήματος θα είναι συνεχής και μακροχρόνιος σε όλα τα επίπεδα, και κυρίως στο  ιδεολογικό -πολιτικό, σε τοπική -  εθνική - περιφερειακή και διεθνή κλίμακα ας δούμε τι πρέπει να διεκδικήσουμε  σήμερα στη σύνοδο της Κοπεγχάγης:

1. Νομικά δεσμευτική συμφωνία - Να μην επαφίεται στην καλή διάθεση των ηγετών.

2. Μείωση των παγκόσμιων ρύπων, παντού, μέχρι το 2050 το λιγότερο κατά 80%  σε σχέση με το 1990.

3. Οι αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να μειώσουν  την εκπομπή ρύπων κατά 40% μέχρι το 2020 και να τις μηδενίσουν μέχρι το 2050.

4. Αλληλεγγύη και οικονομική υποστήριξη των αναπτυγμένων χωρών προς τις αναπτυσσόμενες και φτωχότερες χώρες.

5. Απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα -  Τα 2/3 της παγκόσμιας ενεργειακής ζήτησης μέχρι το 2050 να προέρχονται από ΑΠΕ - Όχι στην Πυρηνική Ενέργεια.

Τα παραπάνω ελάχιστα μέτρα ακόμα και αν ενσωματωθούν στη νέα συμφωνία της Κοπεγχάγης δεν είναι από μόνα τους αρκετά για να εξασφαλίσουν ένα παγκόσμιο υγιές,  ανθρώπινο και αλληλέγγυο περιβάλλον. Οι πολίτες, τα κόμματα της αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας οφείλουν:

• Να διεκδικήσουν και να συντονίσουν τους αγώνες τους για την εφαρμογή της νέας συμφωνίας της συνόδου της Κοπεγχάγης (με τις προϋποθέσεις που περιγράψαμε από 1-5).

• Να αναπτύσσουν τις επεξεργασίες τους για τη δημιουργία ενός «Δείκτη Πραγματικής Ευημερίας» - Το ΑΕΠ δεν είναι αξιόπιστος δείκτης.

• Να αποδείξουν ότι η ραγδαία κλιματική αλλαγή είναι αποτέλεσμα ανθρωπίνων παραγόντων και μιας καπιταλιστικής «ανάπτυξης χωρίς κανόνες» που εκμεταλλεύτηκε τον άνθρωπο και τη φύση.

• Να αντιταχθούν στην ιδεολογική καταπίεση της προβολής των καπιταλιστικών αξιών μέσω της διαφήμισης  για υπερκατανάλωση και «ανάπτυξη χωρίς κανόνες» και να προβάλλουν τις  οικοαριστερές αξίες, της φυσιολατρίας, της αειφόρου ανάπτυξης, της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του χρήσιμου κράτους.

• Να προβάλλουν τις ατομικές  ευθύνες «αποτύπωμα» που αντιστοιχούν στον καθένα μας (έχουμε και εμείς ευθύνες), για να συμβάλλουμε στη μείωση των εκπομπών ρύπων και στην κατασπατάληση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων.

Σας καλούμε να συμμετάσχετε στη συγκέντρωση για την κλιματική  αλλαγή στο Σύνταγμα.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου, 12:00

•  Η οικολογία αποτελεί την κατανόηση του βασικού γεγονότος ότι η κοινωνική ζωή  δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη με ένα κεντρικό τρόπο το περιβάλλον μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται αυτή η κοινωνική ζωή. Όλως περιέργως, αυτή η κατανόηση μοιάζει να έχει υπάρξει σε μεγαλύτερο βαθμό προηγουμένως, σε άγριες ή παραδοσιακές κοινωνίες. Ακόμη και μια γενιά πριν, στην Ελλάδα, υπήρχαν αγρότες που ανακύκλωναν σχεδόν τα πάντα. Στη Γαλλία, η διατήρηση των ρέοντων υδάτων, των δασών και πάει λέγοντας έχει αποτελέσει ένα ανανεούμενο ενδιαφέρον για αιώνες. Χωρίς καμιά «επιστημονική γνώση», οι άνθρωποι είχαν μια απλοϊκή αλλά σαφή επίγνωση της ζωτικής τους εξάρτησης από το περιβάλλον [δες επίσης και την ταινία (του Akira Kurosawa) Dersu Uzala]. Αυτό άλλαξε ριζικά με τον καπιταλισμό και τη σύγχρονη τεχνοκρατία[2], που είναι βασισμένα στην αέναη και ραγδαία αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης και τα οποία συνεπάγονται ήδη κάποια προφανή σήμερα καταστροφικά αποτελέσματα για την οικόσφαιρα της Γης. Αν σας φαίνονται βαρετές οι επιστημονικές συζητήσεις, απλώς ρίξτε μια ματιά στις παραλίες ή στον αέρα των μεγαλουπόλεων. Οπότε, δεν μπορούμε πλέον να πιστεύουμε σε μια πολιτική, που να αξίζει το όνομά της, από την οποία θα έλειπε ένα σοβαρό ενδιαφέρον για την οικολογία.
• http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/01/02/kastoriadis